pagkagaling sa misa, naglakad patungo sa palengke kasama pa rin ang mga kapatid at hipag. this is one of the things i am not usually doing everyday or every weekend specially on sunday morning after mass. so anu pa nga ba, e di ayun.. namalengke, bumili ng dalawang kilong tahong, saging, mangoes, labong, saluyot, karne ng baboy na isasarabasab, kalamansi, tinudok para sa pamangkin at moryekos. tas after mabili ang mga dapat bilin, ayun lakad muli, maya-maya sa kalagitnaan ng paglalakad, may bumusinang sasakyan, pag lingon, ayun si dr.solas pala, kapitbahay, sabi “sakay na kyo,” so anu pa nga ba, e di sumakay kami.. kakahiya naman kung hihindi kami.

pagdating sa bahay, ayun.. nagmano at humalik sa tatay at nanay. at habang nag hahanda sila ng pang almusal, ayun, i grabbed the opportunity to send morning messages, tas nag online sa Facebook saglit to say good morning, etc.. tas sakto after nun, nagtawag nang kumaen.

habang kumakaen, kasal ang topic. dumating din kasi ang kapatid ng hipag kong babae na galing sa simbahan at nagplaplanong magpakasal sa kanyang boyfriend this coming june 4. umaatikabong suggestions at usapan tungkol sa nalalapit na kasalan hanggang sa matapos kumaen, tingin ng wedding pictures, damit, receptions pati ang pre-nuptial photo shoot.

well, ano nga ba ang pakiramdam ng ikakasal o magpapakasal? excited ba talaga? nandun ba ang presensya ng kaba o pawang kaligayahan lamang? pano ang responsibilidad bilang haligi at ilaw ng tahanan? kamusta ang mga preparation sa pagbuo ng maliit o malaking pamilya? kelangan pa ba talaga ang kasal sa isang relasyon? pwede bang wala nang kasal, basta ang importante e nagkakaintindihan at nagmamahalan ang isang lalake at babaeng piniling mag “live in?” ano nga ba ang batayan kung bakit magpapakasal ang dalawang mag-irog? lalake at babae lang ba talaga ang dapat ikasal? sino ba ang dapat ikasal? kanino ba dapat magpakasal? may pakakasalan ba ako? may magpapakasal ba sa akin? magpapakasal pa ba ako?

ilan lang yan sa maraming katanungan ng napakaraming nilalang sa mundo. every individual have its own reasons why marriage is very important at tanging ang dalawang nilalang lamang ang nakakaalam ng kasagutan kung bakit sila magpapakasal. whatever the reasons are, its up to them, i respect it from the bottom of my heart, the same way that i am asking respect whatever the reasons i have for not marrying or why until now.. i am single yesterday, today and tomorrow. aside from me, only God knows where my story ends..

isang mapagpalang oras po sa inyu. inaantok pa ako at walang-wala sa wisyong gumawa ng assignments, projects, paper works, maglinis sa kwarto at kung ano-ano pa, basta isa lang ang gusto kong gawin ngayong araw na to, yan ay…, TO REST

ako ay muling nagbabalik gaya nyu. nagbabalik sa muling pagbabahagi ng aking mga kuro-kuro at nakalap na letra tungkol sa mga bagay-bagay at tungkol na rin sa aking sariling buhay – lungkot, saya, tagumpay, kabiguan, emosyon at kung anu-anu pa. at gaya nga ng blog’s title ko, ito ang simula muli ng ating pagsasama-sama, kung kaya’t ako ay lubos na nag papasalamat sa inyung lahat, at iniimbitahan ko kayong muli sa aking mundong puno ng imahinasyon.. mundong hitik sa pag-asa, pagmamahal, pag-aaruga at pangarap.. mundong handang magbigay at tumanggap ng tulong, karunungan, puna at komento.. at mundong mangangalap ng samo’t saring istorya na kapupulutan ng aral, makapagbibigay ng kaligayahan at magsisilbing gabay sa mga bawat desisyong ating gagawin..

ito ang simula, kaya wag kalilimutang bumalik sa inyong free time, at magsalo-salo tayo sa mga letrang pagsasamasamahin at bibigyan natin ng kulay at kahulugan, may saysay man o wala. o panu, ingats!

pagkatapos kong magkape, naligo na ako, tapos nag-ayos ng sarili at nagpaalam na sa aking tatay, pamangkin, hipag at sa nanay kong may sakit. yung normal na paghalik sa nanay at tatay ko ay di ko naman nakaligtaan..

habang naglalakad ako sa harap ng simbahang independiente, naalala kong magpasalamat kay Lord, sa lahat ng mga blessings na ipinagkakaloob nya hindi lang sa akin kundi na rin sa aking pamilya, kaibigan, katrabaho at sa aking mga nakakahalubilo sa araw-araw.

patuloy akong naglalakad habang ako ay nakikinig na sa kanta ni adele sa aking ipad. ngunit kahit malakas ang tunog ng musika ni adele sa aking tenga, parang wala akong naririnig, parang naglalakad lang ako sa kawalan,. sabog ba ako o sadyang blanko lang talaga ang utak ko?

nagulat na lang ako nang huminto na ang jeep sa harap ng botian, kelangan ko nang bumaba. pilit kong kinakalma o isineset ang aking isipan dahil alam kong marami akong dapat gawin sa araw na ito..

pagdating ko sa aking silid-aralan, tumambad ang napakagulong kwarto, it’s really a mess, paglabas ko, nakita ko ding napakarumi ng hallway, samot saring kalat ang makikita mo, at kahit blanko ang aking utak, nagawa kong magwalis at mag-ayos ng mga upuan upang bago dumating ang aking mga estudyante, kaaya-ayang tanawin ang kanilang daratnan kahit pano..

alas tres na ng hapon, kahit blanko ang aking utak, nagawa kong matapos ang aking klase, natapos ang kanilang final presentation at nakapag pa written final exam pa ako sa kanila. yung dalawang estudyante kong di nakapag report ay binigyan ko din ng pagkakataong makapag report upang hindi naman sila bumagsak o maIncomplete.

ngayon, mag-isa na lang ako sa kwartong ito. naglalahad ng mga pangyayari sa aking buhay simula pa kaninang umaga kahit na blanko ang utak ko.. marahil, sa sobrang dami ng dapat kong isipin at unawain, isama pa ang aking responsibilidad sa aking pamilya, trabaho at kung anu-ano pa, kung kayat blanko ang utak ko magpasa hanggang ngayon.. pagod na nga ba ako? bakit kailangan kong pagdaaanan ang lahat ng ito? bakit kelangang masaktan pa ako? bakit nga ba blanko ang utak ko ngayon? blanko nga ba talaga ang utak ko, o sadyang blanko ang laman ng utak ko dahil hindi ako makapag desisyon kung ano ang makakapagpasaya sa akin.. marahil, takot nga lang talaga akong masaktan, magtiwalang muli at mabigo pagkatapos kong ibigay ang lahat lahat ng meron ako sa abot ng aking makakaya..

walang anu-ano, sabi ng utak ko:

bakit nga ba kelangan pa kitang makilala kung sasaktan mo rin naman ako, at bakit kelangan mong bumalik muli sa akin pagkatapos ng mga nangyari sa ating dalawa.. hindi kaya, iiwan mo rin ako pagdating ng panahon? kung ganun man ang mangyayari at gagawin mo, bakit hindi na lang ngayon mo ako iwan?